Pielgrzymowanie

biblia (Mini)
Wtedy Abram zwinął namioty i przybył,
by zamieszkać w dąbrowie Mamre pod Hebronem.
Tam zbudował Panu ołtarz.
1. Księga Mojżeszowa 13,18

 

Abraham pokazuje nam w swoim życiu, co tak naprawdę oznacza żyć na tej ziemi jako prawdziwie obcy. Na wezwanie Boga opuścił swój kraj rodzinny i udał się do Kanaanu, kraju obietnicy. Sam nie posiadał jednak na własność choćby piędzi ziemi, gdyż Bóg chciał oddać ten kraj w posiadanie dopiero jego potomkom. Tak więc Abraham przemierzał krainę mając tylko wiarę w obietnicę Bożą.

Ponieważ nie posiadał stałego miejsca pobytu, mieszkał w namiotach. Pokazuje nam to jego prawdziwą postawę – Abraham wiedział, że nie należy do tej ziemi, że jest ona dla niego obczyzną, na której on sam jest tylko tymczasowo przebywającym, obcym przybyszem.
Również i dla nas, jako wierzących chrześcijan, ta ziemia nie jest ojczyzną. Żyjemy na niej jak wędrowcy, którzy znajdują się w drodze do nieba. To nasze pielgrzymowanie ma określony cel: nasze zbawienie. Czy tam dojdziemy, zależy wyłącznie od nas.

Ołtarz z kolei, o którym mowa w powyższym wersecie biblijnym, był dla Abrahama podstawą do nawiązania i utrzymania relacji z Bogiem. Mówi on o bliskim, zażyłym kontakcie, jaki Abraham pielęgnował ze swym Bogiem.
Również i my możemy mieć przywilej posiadania takiej społeczności. Jest ona źródłem siły dla naszego życia na tej ziemi. Im bardziej nasze serca są wypełnione Chrystusem przebywającym w niebie, tym mniejszą siłę przyciągania i mniejszy wywiera na nas wpływ ten świat.

Jeśli jednak obierzemy zupełnie odwrotny kierunek, skierowując nasze oczy na to, co ziemskie, tracąc niebo i jego sprawy z oczu lub, co gorsza, wikłając się w niepotrzebne związki ze światem, społeczność z Bogiem w naszym życiu zostanie zachwiana. Tym samym stracimy automatycznie radość z Jego kosztownego Słowa. W ten sposób zaprzeczymy w praktyczny sposób naszemu powołaniu, które posiadamy jako obywatele niebios. W przypadku Abrahama, namiot i ołtarz tworzyły nierozdzielną jedność. Jego przykład motywuje nas do naśladowania.

Chciejmy iść jako obcy naszą drogą wiary przez ten świat, trwając w społeczności z Bogiem, aż osiągniemy cel w niebie, naszej górnej ojczyźnie!

Nasza zaś ojczyzna jest w niebie,
skąd też Zbawiciela oczekujemy,
Pana Jezusa Chrystusa
 

                                                                                                              (Fil. 3,20).