pierwszego dnia po sabacie


A pierwszego dnia po sabacie, gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który miał odjechać nazajutrz, przemawiał do nich.
Dzieje Apostolskie 20,7

 

O pierwszych chrześcijanach jest napisane, że trwali w łamaniu chleba. Z zacytowanego w dniu dzisiejszym wersetu biblijnego poznajemy, że to w niedzielę, w dzień zmartwychwstania naszego Pana, wierzący się zgromadzali, aby obchodzić pamiątkę Wieczerzy Pańskiej.

Gdy Pan Jezus ustanowił tę wieczerzę w nocy, w której został wydany, uczynił to ze słowami: Czyńcie to na moją pamiątkę. Jest Jego szczególnym życzeniem, aby ci, którzy są Jego własnością, niedziela w niedzielę rozmyślali o Nim, Jego śmierci i odkupieniu. Chleb i wino są przy tym niezwykle wymownymi symbolami. Chleb, który najpierw musi być w całości, a potem złamany – mówi o Jego ludzkim ciele, które oddał na ofiarę. Łamanie chleba mówi o Jego śmierci, podobnie jak i wino, które przypomina nam krew naszego Zbawiciela, płynącą na krzyżu.

Śmierć naszego Odkupiciela nie była zwyczajną śmiercią. Nie umarł On ponosząc zapłatę za swe własne grzechy, lecz oddał Swoje życie jako okup za wszystkich zgubionych ludzi. Jego śmierć była śmiercią przebłagalną, doskonałą i ostateczną ofiarą przez którą Bóg został całkowicie zaspokojony w swoich żądaniach, a odkupiony człowiek – uwolniony od wszelkiej winy wobec Niego.

Czy jest możliwe, abyśmy teraz rozmyślali nad doskonale poświęconym Bogu życiem naszego Pana, Jego oddaniem się aż na śmierć i ofiarnym postępowaniem aż do końca, nie odczuwając w sercach głębokiego poruszenia? To właśnie dlatego łamanie chleba nie może być oddzielone od wspólnego uwielbienia. Obchodzenie Wieczerzy Pańskiej jest szczególną okazją do tego, aby Bogu i naszemu Panu i Zbawicielowi zanieść chwałę i okazać wdzięczność naszych serc.