pokuta i nawrócenie

biblia (Mini)

Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze.
Dzieje Apostolskie 3,19

 

Już od dawna ludzie nie lubią słowa „pokuta”, i dlatego też prawie nie słyszy się go z kazalnicy. Wielu dzisiejszych tak zwanych „chrześcijan” nie wie w ogóle, co Słowo Boże ma na myśli, kiedy mówi o pokucie. Jedni uważają, że to jakaś forma umartwienia, „wór pokutny” i że dotyczy to średniowiecza. Inni postrzegają pokutę jako pewnego rodzaju żal z powodu popełnionego grzechu, dlatego mówią: „Bardzo mi przykro, że to uczyniłem”, a potem nadal żyją tak, jak poprzednio.

Sam żal, który niejednokrotnie odczuwamy, nie wystarczy. Judasz Iskariot odczuł pewien żal, że zdradził Pana Jezusa – targały nim wyrzuty sumienia, lecz nigdy prawdziwie nie pokutował. Prawdziwa pokuta oznacza zawrócenie z poprzedniej drogi; odwrócenie się od popełnianego grzechu i złamanie się przed Bogiem, z takim wyznaniem, jak to czytamy w Księdze Izajasza 6,5: Biada mi! Zginąłem, bo jestem człowiekiem nieczystych warg. Kiedy Hiob poznał, kim jest jako człowiek w Bożych oczach, powiedział: Przetoż żałuję i pokutuję w prochu i w popiele (Joba 42,6, BG).

Prawdziwa pokuta, jaka dokonuje się przez działanie Ducha Świętego i Słowa Bożego w sercu człowieka to poznanie grzechu, to uznanie go przed Bogiem oraz wyznanie go wobec Niego. To jest pierwszy krok do właściwej pokuty. O ile podejdziemy do pokuty z żalem wypływającym z poznania grzechu i tego jak zasmuciliśmy Boga, jeśli będzie ona pragnieniem serca, które chce powrócić do społeczności z Bogiem, to Duch Święty pokieruje nami, da nam też poznać sposób, to jak możemy naprawić szkodę, przeprosić, poprosić o wybaczenie jeśli to jeszcze możliwe. Do każdego człowieka też, który z prawdziwym żalem w duszy przyjdzie do Boga, do tego On kieruje słowa: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony (Dz.16,31). Takiemu człowiekowi Bóg daruje wiarę, która zbawia, gdyż pokuta i wiara idą ze sobą w parze.

Kto tak uczyni, otrzyma w darze zbawiającą wiarę, wiarę w zmarłego i zmartwychwstałego Zbawiciela. On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a Bóg okazuje swą sprawiedliwość przez to, że każdemu, kto szczerze wyzna Mu swoje grzechy, przebacza, daje pokój, radość i wieczny dział w domu Ojca w niebie.